Hoofdstuk 01
Van speelplein totwereldpodium
Het waargebeurde verhaal van een jongetje uit Polen dat met zijn skills de wereld veroverde en nu zijn kennis doorgeeft aan een nieuwe generatie, op zoek naar iemand die hem voorbijstreeft.
Polen · België · de wereld
2001 — nu
Proloog
Mijn naam is Mikita Cyprian en ik ben 27 jaar oud. Als ik nadenk over mijn leven, kan ik niet anders dan terugdenken aan de momenten die mij hebben gevormd tot de persoon die ik vandaag ben. Mijn grootste passies in het leven zijn straatvoetbal, ook wel bekend als panna, en freestyle football. Deze sporten hebben niet alleen mijn dromen werkelijkheid gemaakt, maar ze hebben ook mijn karakter en mijn manier van denken diep beïnvloed. Ze hebben mij niet alleen fysiek sterker gemaakt, maar ook mentaal. Elke truc die ik leer, elke uitdaging die ik overwin, heeft me dichter bij mijn droom gebracht. Het heeft me geleerd doorzettingsvermogen te hebben en nooit op te geven, ongeacht hoe moeilijk iets lijkt.
In dit verhaal wil ik graag met jullie mijn reis delen. Wat je hier leest is 100% waargebeurd, en ik hoop van harte dat het jou inspireert om in jezelf te geloven en je eigen dromen in doelen te veranderen. Want als ik het kan, dan weet ik zeker dat jij dat ook kunt!
2001
Ik was 5 jaar oud. Geen computers, gsms of playstation periode. Dat bestond toen niet. Zeker niet voor jonge troll als ik. Wat ik wel had was veel vrijheid en vrienden die paar meter naast wonen. Wij speelden elke dag buiten. Op een dag. Een van mijn vrienden stelde een vraag die ik tot op de dag van vandaag niet ben vergeten: "Wat is jullie droom?" Iedereen begon over zijn dromen te praten, totdat het mijn beurt was. Ik zei vol overtuiging: "Ik wil kampioen van Polen worden in een sport!" Tot mijn verbazing lachten ze me uit. "Serieus, jongens, ik wil de beste zijn in een sport!" Ik voelde diep van binnen dat dit iets groots was, iets onbekends, iets wat later mijn doel in het leven zou worden. Hoewel ik op dat moment nog niet wist in welke sport.
Een jaar/twee later veranderde alles. Mijn moeder en ik verhuisden naar België en mijn leven stond op zijn kop. Een nieuwe taal, een nieuwe omgeving, een nieuwe school — alles was vreemd, alles was anders. Ik moest mijn vrienden, kennissen en familie in Polen achterlaten. Ik kan niet zeggen dat ik als kind echt verdrietig was door al die veranderingen waar ik niets aan kon doen. Maar het is eenmaar zo. Laten wij iets van maken, he!
2003/2004
Schooltijd. Eerste lerjaar. Op de Nederlandse school was het niet gemakkelijk. Ik kon niet in het nederlands praten, veel verschillende kinderen wat totaal anders is tegenover Polen. Maar er was toch wel iets dat wij allemaal gemeen hadden. Iedereen hield van voetballen, en ik was de slechtste van alle leerlingen (zo voelde ik het tenminste). Niemand wilde mij in hun team, ik werd bijna als laatste uitgekozen... Geen wonder. Zelfs op het hoofdveld mocht ik niet spelen, omdat ik niet goed genoeg was. Dit was voor mij een levensles. Toen begreep ik dat ik mezelf moest verbeteren. Anders zou ik een mislukkeling blijven voor de rest van mijn leven en nooit op het hoofdveld mogen spelen. En dat werd mijn obsessie, mijn levensdoel. Ik wilde dat mijn klasgenoten mij zouden laten spelen op het hoofdveld en dat ik gewaardeerd zou worden door mijn vrienden uit de klas. De volgende jaren, van de eerste klas basisschool tot de derde klas (7 tot 10 jaar oud), was ik nog steeds te zwak om te concurreren met de besten. Iedereen was sneller, sterker, technisch vaardiger, enz... Toen kwamen er leerlingen uit Polen naar de school. Zij waren net als ik, naar België verhuisd. Ik leerde ze vrij snel kennen. In een oogwenk werden ze mijn beste vrienden. Door met hen te spelen begon ik te begrijpen wat het betekende om een passie voor een sport te hebben. Zij hadden dezelfde aanleg voor voetbal als ik. Dus tijdens elke pauze probeerden we altijd tegen elkaar te spelen en concurreren voor de beste Poolse speler van de school. Ik speeld steeds meer met hen, zowel tijdens de korte als de lange pauzes. Pauzes waren een strijd naar "beter worden". Elke dag droomde ik alleen maar dat deze tijd nooit zou eindigen. De tijd die ik met hen doorbracht gaf me niets anders dan veel plezier en liefde voor voetbal.
~Het is niet gemakkelijk om de beste te worden, zoals de meeste van jullie waarschijnlijk al hebben beseft. Er zijn duizenden, misschien wel miljoenen mensen die dezelfde droom hebben. Maar kortom kan ik jullie beloven dat degene die de sterkste wilskracht heeft en niet opgeeft zal de droom waarmaken!
2004-2008
Training
Mijn schooluren waren van maandag t.e.m. vrijdag van 8:30 tot 15:30. Zelfs op woensdagen eindigde ik lessen pas rond 18uur (soms zaterdagen). Omdat ik naar Poolse school extra moest gaan van mijn moeder. Over het algemeen was het moeilijk tijdens de week te trainen al omdat ik zowel naar een Nederlandse als een Poolse school ging. Dus dat stond in de weg om meer te kunnen trainen. Niet alleen moest ik leren en huiswerk maken voor de Nederlandse school, maar ook voor de Poolse school. MAAR! Op dat moment realiseerde ik me dat ook op de andere school (de Poolse) pauzes waren en er andere "tegenstanders" zouden zijn om tegen te spelen. En ik hoopte dat ik in staat zou zijn om ook hen op het veld te verslaan! Anders zou ik mijn droom niet kunnen verwezenlijken! Kortom, ik had het enorm druk gedurende mijn schooljaren. Maar mijn plannen om de beste speler op school te worden langzaam uit.
Honderden, zo niet duizenden uren (na school en tijdens) besteed aan het verbeteren van mijn technische vaardigheden, zorgden ervoor dat ik begon te winnen van mijn leeftijdsgenoten. Liters gezweet laten voor het eerst de resultaten van hard werken zien. Ik voelde het verschil in mijn eigen benen en hun mogelijkheden. Tijdens elke pauze organiseerden we zelf 1-op-1 duels of "free-for-all" wedstrijden. Het doel voor mezelf was: iedereen verslaan. Ik kon me geen enkele nederlaag veroorloven. Het maakte niet uit of ik ziek was of een slechte dag had. Ik moest elk duel winnen en laten zien wie hier de baas was. In die tijd kende ik het woord "opgeven" niet! De duels hadden één regel: we speelden tot 3 of 5 doelpunten. Er waren geen overtredingen. Dus als iemand je omver duwde, moest je zo snel mogelijk opstaan en nog harder uw best doen! Dat maakte uw mentaliteit maar sterker. Wie als eerste het afgesproken aantal doelpunten scoorde, won het duel en kreeg respect van de anderen. Winnen van mijn leeftijdsgenoten was erg bevredigend, maar ik miste veel aspecten die ik bij anderen zag. Ik was als kind niet zo creatief als sommige van mijn vrienden tijdens de duels. Ik was ook degene die vaak 'panna' kreeg. Daarom verloor ik soms ook. Na zo veel jaar te voetballen heb ik die vragen ontworpen in mijn hoofd en pas ze altijd toe tijdens het spel:
1. Ben je zwakker dan uw tegenstander? Stel u zelf de vragen: Wat maakt hem beter dan jouw? Hoe kan je die eigenschap verbeteren in jouw eigen? Welke techniek/aspect is een "counter" op zijn sterk eigenschap?
Woede, verdriet, ik moest het zelf verwerken. In zo'n geval kon ik alleen maar opstaan, mezelf herpakken en wachten op revanche. Ik leerde mijn gevoelens zo beter kennen. En volgende keer beter maar reageren. Als kind leer je veel. Dat maakt je maar wijzer natuurlijk!
Tijdens de wedstrijden van mijn tegenstanders begon ik hun bewegingen te onthouden. Daarna probeerde ik hun dribbels te kopiëren en nadien verbeteren. Elk truc/beweging heeft een zwakte. Die moest ik enkel uitzoeken en een counter op maken. Dit is wat me tot vandaag de dag is gebleven. Aangezien ik niet getalenteerd was, maar wel de beste wilde zijn, moest ik dus veel tijd aan trainingen besteden. Ik had in verschillende clubs gespeeld. Maar dat was niet genoeg! Zelfstandige trainingen! Dat is wat een speler pas ontwikkelt. Iedere speler heeft een ander talent. Een ander sterk aspect. Die moest ik in mezelf pas beginnen uitzoeken. Want ik geloofde diep van binnen dat focus en hard werken op uw eentje sneller mijn dromen kunnen waarmaken dan enkel te trainen op de trainingen bij een club.
Ik daagde op school mijn vrienden en onbekenden voor een potje voetbal. Na de schooluren. Zelftrainingen in de park/pleintjes/op straat na het maken van mijn huiswerk (om wat rust van mijn ouders te krijgen...) en meestal alleen. Vreemden beginnen uitdagen op pleintjes. Tegen spelers beginnen spelen die 20 jaar ouder waren en zeker fysiek sterker waren dan ik. Ik moest dan maar de weg proberen te vinden om hen te kunnen verslaan. Dat spannend gevoel vond ik de max! Zo heb ik duizenden uren of meer doorgebracht buiten met zelftraining! Video's op youtube bekijken van de beste straatvoetbalers en hun skills na proberen te maken buiten tot de moment dat ik ze geperfectioneerd had. Anders ging ik niet naar huis! Dat waren mijn dag doelen!
Zo, jaren lang was ik er mee bezig met dezelfde concept en verbeteringen in de process!
2008/2009
Weekend! Samen met mijn broertje en beste vrienden gingen wij samen naar "park spoor noord". Op 11/12-jarige leeftijd zag ik per toeval voor het eerst een straatvoetbaltoernooi 1 op 1, bekend als "Panna - Street Heroes". Dit was het moment dat mijn leven voor altijd veranderde. Ik had nooit zoiets gezien in het echt! Ik werd onmiddellijk gehypnotiseerd! Hun snelle en behendige bewegingen, de combinaties, panna's die ik me niet had kunnen voorstellen dat je zo de bal zou kunnen controleren of een tegenstander zou kunnen omzeilen... Professionele spelers, bekers, podiums... En plotseling ontkiemde er iets in mijn hoofd. Het was bijna niet te beschrijven. Ik hoorde in mijn hoofd: "Ik wil op het podium staan", "Ik wil die grootste beker", enz... Maar natuurlijk waren dit op dat moment alleen maar fantasieën. Ik stond bij een van de pannavelden en bewonderde hoe de besten speelden. Totdat de wereldkampioen me tijdens een pauze in het toernooi vroeg om tegen hem te spelen. Gewoon random. Hij daagde verschillende personen uit en het viel op mij deze keer. Toen stond ik voor het eerst tegenover de beste speler ter wereld, die ik gisteren nog op youtube had gekeken. Ik was enorm opgewonden maar ook bang. Na drie seconden voelde ik het verschil in niveau tussen ons. Kortom, ik had geen enkele kans. Ik was niet eens vijf seconden in balbezit. Hij had de bal in een oogwenk van me afgenomen. De tegenstander begon zo met de bal te dansen dat iedereen langs het veld juichte van bewondering voor de schoonheid van zijn stijl.
En ineens "Panna"!!! "Wanneer? Waar? Hoe?". Dit zijn de vragen die ik me tot op de dag van vandaag stel. Ik verloor en moest het veld verlaten. Natuurlijk was het maar een vriendschappelijke wedstrijd, maar ik nam het serieus. Op dat moment besefte ik dat ik nog een lange weg te gaan had om een speler van dat niveau te kunnen verslaan.
Na zo'n motivatieboost begon ik nog harder te trainen! Nog meer! ALLEEN, elke dag, totdat mijn benen begonnen af te zien. Soms tot het punt dat ik krampen in mijn benen kreeg. Zo lang en intens trainde ik. Wie zo traint, weet wat training is! Het zweet kon ik met emmers uit mijn t-shirt wringen. Op woensdagen, wanneer de school om 12:00u eindigde (Poolse school op zaterdag), kon ik na school zelfs 6 uur alleen trainen om één truc, combinatie of panna onder de knie te leren. Tijdens de trainingen dacht ik alleen maar aan het moment dat ik de volgende dag weer naar de training zou gaan en aan het feit dat ik die dag in het park tegen de wereldkampioen in "Panna" had gespeeld. Voelde ik mezelf zwaar opgewonden. Ik verloor met grote cijfers, maar dat betekende iets, toch? Dat mijn vaardigheden nog lang niet perfect waren. Dit was voor mij als een ontwaking. Ik zweerde toen dat ik nooit meer een "panna" zou krijgen. Ik wilde ondoordringbaar en onverslaanbaar worden. Thuis. 's Avonds, 'click' - youtube aan, hield ik mijn oude "Sony Ericsson K310i" tegen het scherm, zette de opnamefunctie aan en filmde trucjes. Daarna, wanneer ik ging oefenen, speelde ik de opgenomen beelden af en probeerde ik na te doen wat ze in de video deden. Ik kon niet opgeven en moest blijven oefenen totdat ik het geleerd had.
Vragen jullie je af waarom ik niet met vrienden trainde en de video's samen niet analyseerde? Niet altijd hadden mijn vrienden tijd of de zin om direct met mij te gaan trainen, dus ik moest op zoek gaan naar een alternatieve tegenstander. Een Robot? Een Paal? Nee! Op dat moment werd mijn eerste fictieve tegenstander voor mijn zelftrainingen... "een stoel". Ja, een stoel, waarop ik trucjes oefende. Creativiteit kende dan geen grenzen in mijn hoofd! Toen ik later op het veld met mijn vrienden ging spelen, bleek dat mijn training met de stoel super duper heel veel effect had. Niemand had ineens een kans tegen mij. Ik omzeilde tegenstanders als paaltjes in een slalom, ik kon van het ene doel naar het andere rennen, iedereen dubbel passeren en zelfs scoren. Van de slechtste speler op school werd ik een van de beste. Plots mocht ik op het hoofdveld spelen met de schoolkampioenen. Kortom, ben ik de beste speler op school geworden. "Doel bereikt!", riep ik in mijn hoofd! Eindelijk!
Dagen, maanden, jaren zijn zo voorbijgegaan...
Toen ik op het schoolplein speelde, voelde ik geen competitie meer... Zelfs de leraren, die hun eigen schoolteam hadden, hadden geen kans tegen mij op het veld. Technisch was ik onverslaanbaar. Ik moest op zoek gaan naar moeilijkere tegenstanders!
.webp)
2010
Toen ik 13 jaar werd, ik had niets meer te vinden op school qua skills en tegenstanders. Ik besloot om de beste speler van "Stad Antwerpen" te worden! Dat was mijn nieuw doel! Het begon met reizen met de metro naar andere wijken van Antwerpen, om het op te nemen tegen nieuwe spelers van verschillende pleintjes die ik nooit had bezocht.
"Ahoi avontuur"
Want wat kan er nu misgaan? Toch? Nieuwe ervaringen, nieuwe spelers, op het veld met de bal en dat balgevoel, die steeds meer één werd met mij, dat gevoel van vrijheid alsof ik "vloog", terwijl de stress en de problemen van het leven op dat moment begonnen te verdwijnen. Ik leerde van anderen en zag veel nieuw. Het aantal uren dat ik besteedde aan mijn zelfontwikkeling was zo enorm groot dat weinig kinderen van mijn leeftijd dat aankonden. Ik voelde enkel een uitdaging tegen spelers die ouder waren dan ik. Maar dat maakte mij enkel maar beter! Dat was mijn bedoeling! Door deze "reisjes" mee te maken. Verzamelde ik veel glimlachen, toffe commentaar en ontmoette veel interessante spelers. Probeer je eens voor te stellen hoe positief dit jouw ontwikkelt als speler en als persoon.
Zo had ik een aantal jaar samen met vrienden en alleen alle pleintjes bezocht in Antwerpen. TRAINEN, TRAINEN en nogmaals TRAINEN!
2013
Jaar van social media! In dit jaar begon ik voor het eerst mijn trucs en geleerde "panna's" op instagram/facebook te plaatsen. Op deze manier leerde ik nieuwe mensen kennen, nieuwe spelers uit verschillende hoeken van de wereld, trainde ik met meer ervaren spelers, wisselden we ervaringen en ideeën uit, en dit alles dankzij het internet. Toen was het internet heel positief! Daarnaast leerde ik heel veel nieuwe panna trucjes.
Hierbij wil ik wel toevoegen dat het niveau van heden wat op internet staat enorm groter is dan toen was. Dus je moet zich meer inbeelden dat er bijna geen video's waren van panna en straatvoetbal techniek zoals wij tot op vandaag achter elke hoek het kunnen vinden. Geen tutorials, geen youtubers, vlogs, techniek trainers,... Dus je moest zelf trainen en zelf alles leren en ontwerpen!
Ik zat in mijn kamer. Opeens ontving ik een bericht van de huidige kampioen van Polen 1-op-1. Hij nodigde me uit voor het officiële kampioenschap van Polen in "Panna 1-op-1" in Żerków. Er was echter één probleem. Ik was nog niet volwassen, dus ik kon niet alleen zulke afstanden afleggen (1200km+-). Ik herinner me het nog als de dag van gisteren. Ik smeekte mijn vader om met me mee te gaan, hoewel hij nooit geloofde dat ik zou winnen. Hij liet mij dat goed weten. Hij herhaalde steeds dat "het niet de moeite was om te gaan". Toch had hij mij nooit zien spelen, terwijl ik al vier jaar panna oefende. Hij zei dat iedereen ouder en sterker zou zijn en dat ik zeker zou verliezen. Ik herinner me hoe verdrietig ik zich voelde op dat moment. Tranen waren al achter de hoek. Al voelde ik verdriet van binnen, dacht ik: "Je zult spijt krijgen van deze woorden". Maar aan de buitenkant probeerde ik alleen maar dat hij met me meeging naar mijn droomtoernooi waar ik voor was uitgenodigd. Dat was voor mij het enige wat telde.
4 juli 2013. Het gebeurde! Ik ben op mijn eerste kampioenschap van Polen! Het bleek dat het niet alleen een panna 1-op-1 toernooi was, maar ook een "Freestyle Football" toernooi. Voor het eerst zag ik zoveel spelers op één plek in Polen. Met vaardigheden zo goed dat degene die van voetbal hield, zou terug verliefd er op worden! Op dat moment besloot ik dat ik "Freestyle voetbal" begin te trainen.
Mijn "Panna"-competitie begon. Opwarming... Bam mijn eerste wedstrijd! Mijn eerste wedstrijd won ik in minder dan een minuut. Mijn vader, die tijdens de hele reis sceptisch was, kon niet geloven wat hij zag. Wedstrijd na wedstrijd won ik door mijn tegenstander een "panna" te geven. Zo bereikte ik de top van de ranglijst. De finale! De finale speelde ik tegen JBK. Een top groundmover van toen! Maar de finale was van mij!
Gewonnen!
Ik wil hier een zin toevoegen en "Ryhu" bedanken voor het feit dat je me toen hebt uitgenodigd! Op 16-jarige leeftijd werd ik officieel panna kampioen van Polen en daarnaast heb ik 4de plaats gehaald in een "Groundmove" concurrentie! Op dat moment realiseerde ik mijn droom van toen ik een kind was. Wie had dat gedacht?! Ik won het kampioenschap van Polen, en mijn vader voelde voor het eerst trots op zijn zoon. Het gevoel dat eindelijk iemand mijn harde werk zag, was onbeschrijfelijk. Ik wilde altijd iets doen zodat mijn vader trots op me zou zijn. Maar hoewel zowel mijn moeder als mijn vader slechts één keer gezien hadden hoe ik speelde in mijn hele carrière, kon ik me daar niet door laten tegenhouden. Ik moest mijn gedachte overwinnen dat ik overal alleen was. Daarna hoorde ik alleen maar hoe mijn moeder of vader achter mijn rug om trots over me praten. Als je tot hier bent gekomen met lezen, bedankt en ik ben blij dat het je heeft geïnteresseerd! En vergeet niet, het maakt niet uit of iemand kijkt of niet. Volg je droom, zet ze om in doelen en werk hard zodat je in de toekomst trots op jezelf kunt zijn! Niet veel mensen ervaren dit gevoel! Maar als je het bereikt, zul je later nergens spijt van hebben! En je zult voldoening voelen.
Dit veranderde veel in mijn avontuur.
2014
Kort na de kampioenschap, merkte ik een aankondiging op voor het toernooi "Street Heroes" in België. Ja, hetzelfde toernooi waar ik een paar jaar eerder als toeschouwer speelde tegen de beste speler ter wereld. Dit was mijn tweede serieuze 1-op-1 toernooi waarvoor ik me inschreef: "Street Heroes Antwerpen". Van naar schatting honderd spelers, slaagde ik erin de finale te bereiken. Mijn tegenstander was een jaar ouder dan ik en was een pak sterker. Zijn benen waren ook enorm sterk en snel. Dat maakte me bang. Alles aan hem was anders dan ik had verwacht. Toen voelde ik voor het eerst "stress". Iedereen van jullie heeft dat vast wel eens meegemaakt, dus weet hoe onaangenaam dat gevoel kan zijn. Stel je dat gevoel voor, keer honderd. Zo voelde ik me op dat moment. Honderden mensen keken naar onze finale. De burgemeester, professionele zaalvoetballers,... Voor het eerst voelde ik dat dit was waar ik altijd van had gedroomd en dat ik een kans had. De finale begon en het werd 4-4 na 3min (kort samengevat: Het duel duurt 3 minuten, als je een panna uitvoert tegen je tegenstander = "Knock Out"). Ik gaf meer dan 100% van mezelf toen. Daarna moesten we een verlenging van 1 minuut spelen. De verlenging eindigde in 2-2. Vermoeidheid, benen als lood, maar ik herhaalde steeds: "nog even volhouden"! Na de verlenging, kwam het beslissende moment. "Golden goal" of "Panna" beëindigt het spel! De bal werd gewonnen door mijn tegenstander. Ik gaf me niet gewonnen en vocht door tot het einde. Na een paar bewegingen slaagde ik erin de bal af te nemen en het beslissende doelpunt te maken! Zo won ik de finale van Street Heroes in Antwerpen 2014. Op dat moment voelde ik een enorme opluchting. Het was de eerste keer dat ik dat gevoel ervaarde. Ik kan het niet beschrijven. Omdat het echt onmogelijk is om dit eerlijk te beschrijven. Zo geweldig is dat gevoel.
Als je echt wilt weten hoe ik me toen voelde, bereik dan wat ik heb bereikt en begin hard aan jezelf te werken door intensief te trainen (NU kan ik je zelfs daarbij helpen)! Er is geen kortere weg naar dat gevoel! Na Antwerpen was het tijd om ergens anders te rivaliseren. Het volgende toernooi op mijn lijst was Street Heroes in Brussel. Het was al lang geleden, maar ik herinner me drie specifieke momenten van dat toernooi.
1. Ik speelde tegen een van de echte old-school sterren van street soccer "panna" en ontmoette toen de huidige vice wereldkampioen in freestyle football (2012), met wie ik de kans had om wat te freestylen en te praten.
2. Toen ik verrast werd met een panna op het toernooi! Ja, ik heb een panna gekregen op een toernooi. Het was een heel sterk beweging die ik nog steeds dag tot dag gebruik, omdat het zo'n krachtige zet is! Je zal de panna zeker leren als je naar mijn lessen komt opdagen!
3. Het behalen van de derde plaats van heel België in Panna Street Heroes! Super blij van mezelf! Podium gehaald!
Na zo'n uitputtend toernooi heb ik niet gewacht, maar ik schreef me in voor een volgende: "Street Heroes Brugge". Daar waren veel minder deelnemers, maar ik deed mee. Het was de eerste keer dat mijn moeder me live zag spelen. Het voelde een beetje vreemd, omdat tot dat moment zag mijn moeder mij nooit zien voetballen. Het leek wel alsof het haar niet interesseerde in wat ik deed, althans dat was mijn indruk. Tja, ik kan niemand dwingen, toch? Welke ouder zou nu alleen maar urenlang zitten kijken hoe zijn kind traint, een wedstrijd speelt of aan een toernooi deelneemt? En jij, heb jij zo iemand?
Zo niet, welkom in mijn wereld, en als je wel iemand hebt, dan heb je meer dan je waarschijnlijk op dit moment kunt begrijpen, want dit zal in de toekomst veel voor je betekenen. Waardeer het en geniet van deze momenten! Het toernooi in Brugge was voor spelers U16. Ik bereikte de finale. Het niveau was niet zoals in Antwerpen of Brussel, dus ik zal er hier niet verder op ingaan. Ik behaalde de eerste plaats! Wat voor mij op dat moment het belangrijkste was, was dat mijn moeder voor het eerst mijn hobby zag en zag hoe ik speelde! Daarnaast had ik van deze dag ook een videotje gemaakt + na de toernooien ging ik verder trainen op mijn pleintje tegen verschillende personen! Ik heb zelfs een van de eerste video's van zichzelf toen opgenomen. Kijk maar! De eerste overwinningen, de eerste trofeeën, een onderscheiding van de burgemeester van de stad, mijn foto in de krant en mijn eerste verdiende geld. Op school feliciteerden ze me allemaal, iedereen wou mij in de team,... Het gevoel was gewoon als uit een sprookje, onbeschrijfelijk!
Het jaar eindigde hierbij niet! Ik ging voor de tweede keer met mijn familie naar "Freestival football Żerków 2014", Poolse kampioenschap in Panna 1vs1 en groundmoves concurrentie. Alle panna/freestyle vrienden terug ontmoeten was echt de max! Wel. Met wat beetje stress moet ik zeggen.
1. Om mijn titel te verdedigen dit keer!
2. Groundmoves concurrentie te verbeteren van vorig jaar (4de plaats)
Eerst hadden wij "groundmoves" concurrentie. Voorbije jaar heb ik 4de plaats gehaald. Maar deze keer was het anders! Ik zat de voorbije jaar niet stil en trainde elke dag om deze keer een betere prestatie te tonen. 2014! Groundmoves concurrentie heb ik gewonnen! Doel gehaald!
Nu was tijd voor PANNA!
Kortom, de finale bezorgde me enorm veel stress. In een oogwenk vergat ik alle trucjes en combinaties; mijn hoofd was helemaal leeg. Toch kon ik mijn titel verdedigen!
2015
Ik nam deel aan "Freestival Football Żerków 2015 - Poolse Panna kampioenschap". Van dit toernooi herinner ik me nog steeds tot op de dag van vandaag. Er waren zeker meer dan honderd deelnemers, misschien wel dichtbij 200. "Panna" was dat jaar zo populair dat iedereen zijn kans wilde wagen. Het toernooi begon, ik herinner me het nog, start was rond 14:00 uur. Vanaf mijn eerste wedstrijd moest ik bijna 1 tot 2 uur wachten voordat ik weer mocht spelen. Er waren zoveel deelnemers. Het was uitputtend omdat je niet wist wanneer je aan de beurt zou zijn. Dus je moest altijd klaar zijn en goed opgewarmd blijven. Dat was de grootste uitdaging. Wedstrijd na wedstrijd, 16u, 18u, 22u, middernacht,...uiteindelijk, kwam ik in de finale!!! De finale werd rond 2 uur 's nachts gespeeld. Stel je voor hoeveel we moesten wachten, spelen en klaar moeten zijn om het vol te houden tot die tijd. Het niveau was toen ook stuk hoger dan voorbije jaar. Ik herinner me dat ik voor de finale een kramp kreeg in één van mijn benen. Daar was ik bang voor. Mijn benen verloren kracht. Ik was bang dat mijn benen me niet zouden laten spelen op het gewenste niveau in de finale. Maar het lukte me toch om de finale te halen en te winnen! Ik heb de titel weer kunnen verdedigen!
"Poolse Panna Challenge Grodzisk Mazowiecki 2015". Normaal gezien zou ik niet aanwezig zijn op dat toernooi, maar spontaan besloot ik om mee te doen. Waarom zou ik niet aanwezig zijn? Omdat ik terug naar België moest vertrekken voor school. Maar ik kon mijn vertrek verplaatsen en nam de trein naar Grodzisk. Ahooooy, toernooi! Ik arriveerde en de sfeer was next level! Hier kunnen jullie mijn finale bekijken! Dat jaar beëindigde ik met drie overwinningen in Polen! Wat een jaar!
Drie?
A ja! De derde heb ik nog kunnen meedoen in Polen, Lublin! Ben speciaal terug gekomen naar Polen daarvoor! De laatste dag van mijn vakantie in Polen heb ik deelgenomen aan de toernooi in Lublin. Ik herinner mij enkel dat de beker was een van meest ongewone bekers die ik in mijn leven zag! Dus heb ik mijn extra hard best gedaan toen om die te winnen! BAM! Finale was van mij!
2016
Begin 2016 had ik mijn kalender al kunnen vol plannen met verschillende toernooien!
Het Poolse Kampioenschap Panna 1vs1 2016. Het is niet altijd zo mooi als het lijkt. Ik was toen 18/19 jaar oud. Het behouden van mijn titel was voor mij het belangrijkste. Ik stapte uit het vliegtuig, pakte de bus, rende meteen naar het toernooi. Ik was net op tijd, had geen tijd om me op te warmen en het was al mijn beurt om de wedstrijd te spelen. Ik kwam tot de halve finale. Mijn benen waren zo zwaar, onaangenaam en moe dat ik niet aankon. Als mijn geheugen me niet bedriegt, verloor ik juist in de halve finale. Ik rende de zaal uit naar mijn kamer, naar mijn bed, en de tranen van verdriet begonnen over mijn gezicht te stromen. Ik ben dankbaar voor iedereen die me op dat moment troostte. Er waren zoveel negatieve emoties in me dat ik mezelf niet kon kalmeren. Totdat ik ineens door de microfoon hoorde dat ze me roepen om de wedstrijd om de 3e plaats te spelen. Ik ging niet. Ik gaf die wedstrijd op. Ik vroeg mezelf: "Als ik van hem win, zal ik dan tevreden zijn?" Het antwoord was: "Nee." Probeer me te begrijpen, of ik nu zou winnen of verliezen, het zou voor mij geen verschil meer uitmaken. Daarom wilde ik dat mijn collega voor de eerste keer in zijn leven een podium plek zou halen in de categorie panna 1vs1. En zo gebeurde het. Zijn glimlach op de volgende dag, tijdens de prijsuitreiking, was voor mij een troost. Tegelijkertijd was het een les voor mij om niet op te geven en te blijven trainen in wat ik het allermeest liefheb. De rest van de toernooi heb ik mijn beste tijd van gemaakt. In de video kunnen jullie zien hoe aangenaam zo'n toernooi was! Ik kwam terug van het toernooi en moest terug focussen op mijn zelfverbetering. Want anders zal ik blijven verliezen...
Paar maanden later vond het "FreestyleFootball Ranks" online wereldkampioenschap plaats. Dit was een "Freestyle Football" online toernooi. Ik begon deze sport te trainen rond 2012/2013. Daardoor ben ik met panna wat qua niveau gezakt om in deze sport iets te behalen. Ik werd verliefd op de sport na het toernooi in Żerków 2013. Kort gezegd: wie de beste trucjes laat zien, wint. Iedereen van over de hele wereld kon meedoen. Dus ik schreef me in. Het online toernooi werkte zo dat je een 5-seconden filmpje naar de organisator ("FreestyleRanks") stuurde via e-mail. De website toonde een bracket met wie tegen wie speelde. Daarna stuurden speler 1 en zijn tegenstander hun 5-seconden video's, en de organisator monteerde deze en plaatste ze op Instagram. Ik wilde echt winnen om zoveel mogelijk volgers te krijgen op Instagram. De kwartfinale, halve finale en plots stond ik in de finale. Ik kwalificeerde zich enkel wegens mijn sterk creatieve filmpjes. Creativiteit was mijn sterk aspect! De finale was heel spannend! Wat ik toen voor de finale had voorbereid, was iets wat niemand op dat moment had kunnen uitvoeren.
Ik won!
Door dit toernooi verhoogde ik mijn eigen lat in freestyle football. Elke volgende training verhoogde ik mijn lat hoger en hoger! Op dat moment voelde ik me terug onstopbaar! Tientallen, zo niet honderden uren buiten doorgebracht in de winter, bezig met het verbeteren van mijn video's en trucs. Super hard gemotiveerd! Alleen maar om op de een of andere manier op te vallen. Ik was ontzettend trots op! Dankzij die combinatie en de stemmen van mensen, won ik "Freestyleranks 2016"! Daarna heb ik de sport 'panna' niet meer echt getraind, omdat ik bezig was met freestyle voetbal. In mijn ogen had deze sport meer te bieden dan panna toen.
Daarnaast heb ik een geweldig moment doorgebracht in Madrid, Spanje. Onder anderen, met een van de toekomstige Red Bull wereld kampioen 2019 heb ik een mini battle kunnen spelen en tijd doorbrengen met madristas! Allemaal super toffe gasten! Hierbij deel ik een video van mijn freestyle voetbal/panna uitstap "Spanje - Madrid".
Daarnaast heb ik veel tijd besteed aan trainen, optredens en workshops. Stuk van Europa ontdekt o.a England, Hongarij, Bulgarije, Servie, Malta, Griekenland. Ook heb ik tijdens de sportlaureaatviering een prijs van de stad ontvangen en veel video's gemaakt! Kijk maar!
2017
Na jaren van het trainen van panna en freestyle voetbal begon ik grotere optredens te geven. Kleine optredens zal ik niet vermelden want heb zeker meer dan 100+. Maar ik zou graag de aller leukste willen delen met jullie!
Brussel. Tussen de optredens van de rappers door, had ik de eer om samen met "Kaliber 44", "DonGóralesko", "Hades" op hetzelfde podium te staan. Dat zijn Poolse hip-hop legendes. Achter de coulissen was er een buffet en grappige gesprekken. We maakten een foto samen om dit moment vast te leggen op een foto en een video.
Op een andere dag gaf ik een optreden in Kraśnik (Polen), waar veel jeugd naar mij kwam kijken en daarna de ouders naar OSTR. Na mij stond O.S.T.R. op hetzelfde podium. We gaven elkaar een high five, hadden een moment van positieve gesprekken, en zo leerde ik enkele van de grootste sterren van de Poolse hiphop kennen. Een moment om te onthouden! Het was een jaar vol fun!
Ook dit jaar maakte ik een video die meer dan 20 miljoen keer bekeken werd. Ik was de eerste persoon die een panna aan een dier gaf. Het lijkt niets bijzonders, maar de grappige reacties en positieve berichten waren enorm, en de toename van volgers op Instagram was indrukwekkend!
Daarnaast ben ik ook begonnen met panna tutorials in het Pools wel te maken. Je moet het niet echt begrijpen om ze te bekijken. Wat belangrijk is hoe ik alles laat zien. Ik laat alles zien van mijn perspectief. Wat gemakkelijker maakt om alles te leren!
Naast de video's en optredens. Ook dit jaar beleefde ik twee a drie onvergetelijke momenten tijdens toernooien. De eerste was in juli, een paar dagen voor mijn verjaardag. Nam ik deel aan het wereldkampioenschap panna 3vs3 en het freestyle football street games toernooi, georganiseerd in Polen (Grodzisk). Een geweldige sfeer, de mensen, het mooie klimaat, de zon. Niets meer, niets minder. We behaalden de derde plaats op dit WK. In de wedstrijd om de derde plaats schakelde ik het tegenstanders team uit door hen een panna te geven. De bronzen medaille was binnen! Podium behaald! Nieuwe gezichten ontmoet met wie ik tot op de dag van vandaag contact houd! En in het freestyle toernooi bereikte ik de kwartfinale, waar ik erg tevreden mee was. Omdat Polen in die tijd enkele van de beste spelers ter wereld had. Dus de reis was een succes!
Een paar maanden later...29 december 2017. Nieuwjaar. Een ander toernooi voor de Poolse beker, "Panna 1vs1". In dit toernooi deed ik mijn waarschijnlijk beroemdste en mooiste panna. Deze panna vloog de volgende dagen prachtig de wereld van internet in! Ik had het zelf niet verwacht! Ik eindigde dit toernooi op de eerste plaats. Het was waarschijnlijk mijn favoriete jaar in het leven! Ongelooflijk! Ik kon dit jaar niet beter afsluiten.
De rest van het jaar heb ik zeker nog getraind en wat filmpjes gemaakt waar ik met jongeren wat tijd spendeer!
2018
Na het meermaals winnen van verschillende panna toernooien en Poolse kampioenschappen. Kreeg ik een uitnodiging uit Denemarken voor hun wereldkampioenschap panna 1vs1, PannaHouse 2018. Wat ik me van dat toernooi herinner, is dat ik mijn groep won en de top 16 bereikte. In de top 16 verloor ik mijn wedstrijd. Deze verloor ik op doelpunten. Mijn tegenstander speelde alleen op doelpunten en helemaal niet op panna, hij maakte zelfs geen enkele dribbel. Ik was 2,5 minuut bij de bal, hij maar 30 seconden ongeveer. En hoe denken jullie dat ik deze verloor? Juist! Telkens wanneer mijn tegenstander de bal had, had hij enorm veel geluk (vind ik) en trapte hij direct naar mijn doel, en wonder boven wonder, hij raakte steeds het doel! Tja, zo gaat dat soms. Niet altijd kun je alles winnen. Na het optellen van de punten en doelpunten eindigde ik officieel op de 9e plaats in panna 1vs1 wereldkampioenschap! Ik was toch blij dat ik in ieder geval in de top 10 van de wereld was gekomen. De rest van de dagen in Denemarken bracht ik door met het verkennen van Kopenhagen en de geweldige plekken!
Tijd is gekomen... Na zoveel toernooien besloot ik te stoppen met het deelnemen aan toernooien. Op een gegeven moment begon de stress voor elk aankomend toernooi zich in mijn lichaam op te bouwen. Het was geen goed gevoel; ik werd fysiek en mentaal ziek. Het was niet gezond. Daarom stopte ik met het deelnemen aan toernooien. Ik had alles behaald wat ik wilde bereiken in mijn leven, behalve de Red Bull Street Style België Kampioenschap (een freestyle voetbaltoernooi georganiseerd door Red Bull). Maar goed, het was niets waar ik 's nachts niet van zou kunnen slapen, dacht ik toen.
Antwerpen. 22 januari. Ik heb mogen optreden in het midden van de Royal Antwerp FC (Jupiler League) in Belgie. Tijdens de finale noch zelfs! Hierbij heb ik een video van die dagje gemaakt!
Polen. 14 februari. Daar kreeg ik de vraag om een optreden te geven op een van de scholen. Natuurlijk heb ik dat geaccepteerd! Het was een spontaan succes, een show die ik nooit zal vergeten. Waarom? Omdat ik die dag als eerste een drievoudige panna in de wereld heb gegeven!
Merksem, 20 mei. Heb ik een leuke optreden waar ik voor de eerste keer een drievoudige rond de wereld in een keer heb kunnen tonen!
Antwerpen, 31 mei en Brussel 3 juni. Heb ik aan de Poolse clubs in Belgie een onvergetelijke optredens gegeven!
Spontaan op 1 juli heb ik een keuze gemaakt om naar Malta te verhuizen! Gewoon van niets! Ik wou een uitdaging mezelf geven. Verhuizen naar een plaats waar ik niemand ken en mezelf in diep water gooien. Daardoor heb ik ontzettend veel mooie herinneringen opgedaan, en een leuke anekdote. Ik wilde mijn eigen geld niet gebruiken, dus besloot ik straatoptredens (panna en freestyle voetbal) te geven, waarmee ik honderden euro's heb kunnen verdienen in 2u tijd. Hoe? Ik maakte een bordje waarop stond: '5 euro = Panna match, winnaar krijgt 200 euro'. Dat trok veel mensen aan! Iedereen wilde natuurlijk zijn kans grijpen voor die 200 euro. Maar niemand is erin geslaagd mij een panna te zetten. Zo kon ik wat geld opzij zetten. En zo had ik weken lang straat freestyle optredens zitten maken! Tot een keer waar politie mijn richting is beginnen wandelen. Ik heb gelukkig enkel een waarschuwing gekregen. Oef! Naast voetbal heb ik een nieuwe hobby ontdekt. Fotografie en films maken! Dat gaf mij heel veel nieuwe mogelijkheden die ik later samen met voetbal kon mixen.
.webp)
2019
Vanaf 2018 heb ik niet meer competitief zitten te trainen. In 2019 trainde ik freestyle voetbal en panna niet meer.
Tot op een dag, een vriend stuurde me een bericht een week of twee weken voor een toernooi, met de vraag of ik niet mee wilde doen. Eerst weigerde ik om deel te nemen aan dit toernooi. Het was "Red Bull Street Style Belgie". Waarom? Omdat ik weet welk formaat ze in België al hebben. Ik was hier erg teleurgesteld over. Het wordt niet op dezelfde eerlijke en positieve manier georganiseerd als in andere landen (bijvoorbeeld in Polen). Veel fraude en diefstal (hier zal ik later op terugkomen). Uiteindelijk overtuigde hij me toch om mee te doen. Op dat moment had ik twee grote problemen. Om mee te doen had je twee eenvoudige dingen nodig: schoenen en een bal. Maar ik had geen van beide. Mijn schoenen waren erg slecht, en bij het maken van trucs was er een grote kans om mijn enkel te verzwikken, omdat de zool erg dik was en ik het gevoel met de ondergrond en de bal niet goed kon voelen. De bal die ik moest gebruiken had een kapotte ventiel, wat betekende dat de lucht langzaam wegging. Maar ik zei tegen mezelf: "Wat zal het worden, zal het worden". De grote dag kwam. Red Bull Street Style 2019 in Brussel. Ik kwam aan op de locatie. Mijn houding: sceptisch en ongeïnteresseerd. Ik was niet voorbereid en niet gemotiveerd. Maar ik beet op mijn lip en zette mijn gevoelens opzij. Het toernooi was in oktober en ik herinner me dat ik dat jaar misschien 2 of 3 random trainingen had. Dus zoals jullie horen, was ik helemaal niet voorbereid op dit toernooi in vergelijking met anderen. De opwarming begon, want het toernooi stond op het punt te beginnen. Ik begon me op te warmen achter de coulissen. Mijn rugzak met mijn spullen en camera liet ik achter me. Terwijl ik me opwarmde, zag ik ineens in mijn ooghoek iemand die mijn tas begon te verplaatsen. Ik wist dat ik extra voorzichtig moest zijn die dag. Ik draaide me om en rende naar mijn tas, omdat een gehurkte jongen blijkbaar van plan was mijn rugzak te stelen. Gelukkig slaagde hij er niet in en vluchtte hij weg. Toen nam ik mijn spullen en verhuisde naar een veiliger plekje. Het toernooi begon. Mijn schoenen en de bal werkten niet mee. Ik kon mijn volledige potentieel niet benutten, en dat irriteerde me enorm. De kwalificatie ronde eindigde ik op de 2de plaats. Zo is de top16 ontstaan en de competitie ging van start. Top16 heb ik kunnen winnen. Daarna de kwartfinale = gewonnen. De halve finale = gewonnen. En plotseling stond ik in de finale. Op dat moment vroeg ik mezelf af: "Hoe ben ik hier gekomen?" Ik speelde de finale tegen iemand met wie ik als kind in een vriendschappelijke wedstrijd op het Street Heroes toernooi in het park had kunnen spelen, wat ik me toen voor het eerst herinnerde. Ik verloor de finale officieel omdat de bal drie keer viel tijdens een trick ("SZATW ng" - naam van de truc). Ik wilde hem heel graag uitvoeren. Pas bij de vierde poging lukte het. Maar het was al te laat. Na de wedstrijd liep ik naar de hoofdref en vroeg hem of ik de wedstrijd had gewonnen als de bal niet zoveel keer was gevallen. Zijn antwoord was snel, kort en beslist: "Ja". Toen ik dat hoorde, voelde ik opluchting. Ik denk dat jullie begrijpen waarom. De persoon die mijn tegenstander werd toen ik 10 jaar oud was, werd 10-11 jaar later iemand die ik kon verslaan. Jaren van training lieten uiteindelijk zien dat het de moeite waard was! Na dit toernooi bleek dat ik België zou mogen vertegenwoordigen op de grote wereldkampioenschappen van Red Bull in Miami, Amerika. Red Bull sponsorde mijn vlucht, hotel, transport, geld en allerlei andere dingen.
2020-Nu
Het slechtste van het slechtste of toch niet? Helaas vertraagde de pandemie in 2020 mijn plannen. Alle toernooien en optredens werden geannuleerd. Deze periode duurde behoorlijk lang voor iedereen. Veel spelers stopten met het trainen van "Freestyle football" en "Panna". Ik was een van die mensen. Gedurende de pandemie wist ik niet wat ik verder in het leven wilde bereiken. Omdat ik mijn levensdoelen had bereikt, ontbrak het aan een nieuw doel. Dus begon ik het saaie volwassen leven. Werk, huis, werk...jaren gingen als een wink voorbij. En zo ging de pandemie ook voorbij! Toen begon ik samen te werken met de stad om panna- en freestyle football workshops te geven in Antwerpen. Het werd niet groots aangekondigd, maar toch kwamen er een paar leerlingen naar mijn lessen. Daarna begon ik privélessen te geven. Eén op één. Toen realiseerde ik me een volgend doel in mijn leven: dat één van mijn leerlingen mij ooit eerlijk zou moeten kunnen verslagen. En zo, met de jaren van ervaring en het luisteren naar mijn leerlingen, ontstond mijn idee, mijn website en mijn leer concept. Ik wil mijn kennis, die ik door de jaren heen heb verzamelt, op een 100% eerlijke en ware manier overdragen. Zonder geheimen, met plezier en volledige betrokkenheid. Ik heb nooit een trainer gehad die iets in het verleden had bereikt en ik had niemand die iets wilde uitleggen over hoe en wat. Ik was volledig op mezelf aangewezen. Daarom moest ik experimenteren en leren van mijn fouten. Als mijn ervaring mijn leerlingen helpt zich sneller te ontwikkelen, dan moet het maar zo zijn! Daarom luister ik elke dag graag naar oudere mensen en hun verhalen en fouten. Zo kan ik dezelfde fouten voorkomen en het beste er van uithalen in mijn eigen leven. Daarbij heb ik mijn eigen levensmotto gevonden: "Er zijn altijd twee keuzes." Mijn droom NU is dat minstens één van mijn leerlingen mij verslaat, voordat ik natuurlijk met een stok ga lopen! Als je me verslaat, heb je de kans om alles te bereiken wat ik heb bereikt!
Van kind tot kampioen tot uw trainer dat was en is mijn weg.
